سندهیل مولاینیتن

سندهیل مولاینیتن (Sendhil Mullainathan) نویسنده هندی-آمریکایی و استاد رشته علوم رفتاری و محاسباتی در دانشکده کسب‌وکار Booth دانشگاه شیکاگو است. او پیش از این در دانشگاه‌های هاروارد و MIT نیز سابقه تدریس دارد.

مولاینیتن برنده بورسیه «نوابغ» بنیاد MacArthur شده است و در پژوهش‌های خود به گسترش دانش بشر در زمینه مفاهیمی همچون اقتصاد توسعه، اقتصاد رفتاری و امور مالی شرکتی می‌پردازد.

سندهیل سال ۱۹۷۳ در روستایی کوچک در جنوب هند به دنیا آمد و در دهه هشتاد به همراه خانواده‌اش به ایالات متحده مهاجرت کرد و در شهر لس‌آنجلس ساکن شد. سال ۱۹۹۳ مدرک کارشناسی خود را در سه رشته علوم کامپیوتر، ریاضیات و اقتصاد از دانشگاه کورنل دریافت کرد. در نهایت در سال ۱۹۹۸ مدرک اقتصاد خود را از دانشگاه هاروارد در رشته اقتصاد دریافت کرد.

وی هم‌بنیان‌گذار موسسه Ideas۴۲ است؛ یک سازمان عام‌المنفعه که با هدف استفاده از علوم رفتاری برای اهداف بشردوستانه و حل مشکلات اجتماعی تأسیس شده و به اهداف قابل توجهی دست یافته است. او در هیئت موسسان J-PAL‌ نیز عضویت دارد؛ موسسه‌ای خیریه که وظیفه انجام تحقیقات علمی برای کاهش سطح فقر در جهان را برعهده دارد.

مولاینیتن با سازمان‌های مختلفی از زیرمجموعه‌های دولت ایالات متحده همکاری مؤثری داشته است که از آن میان باید به سازمان ملی تحقیقات اقتصادی و سازمان حمایت از حقوق مالی مصرف‌کنندگان (CFPB) اشاره کرد. 

طی این دوران پژوهش‌های زیادی در زمینه ارتباط اقتصاد و علوم رفتاری منتشر کرد که در آن میان، مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۲ در رابطه با احساس رضایت سیگاری‌ها از افزایش مالیات دولت بر دخانیات نوشته بود، توجه بسیاری از متخصصان را به خود جلب کرد.

در سال ۲۰۱۸ پس از سال‌ها تدریس در هاروارد، برای تدریس به دانشگاه شیکاگو نقل مکان کرد و توانست کرسی George C. Tiao را در هیئت علمی این دانشگاه تصاحب کند.

در همین سال بود که موفق شد جایزه بخش علوم اجتماعی Infosys، یکی از معتبرترین جوایز علمی کشور هند را دریافت کند. این جایزه به‌پاس دستاوردهای او در زمینه اقتصاد، به‌ویژه اقتصاد رفتاری به او اعطا شد.

سندهیل مولاینیتن در سال ۲۰۱۳ به‌همراه الدار شفیر، دیگر متخصص حوزه علوم رفتاری، کتابی جنجالی با عنوان «فقر احمق می‌کند» منتشر کرد و در آن از آثار منفی مشکلات مالی بر فرایند تصمیم‌گیری انسان‌ها گفت.

در فقر احمق می‌کند می‌خوانیم که فقر ارتباط مستقیمی با ویژگی‌های شخصیتی و ناتوانی یک فرد در مدیریت دارایی‌های خود ندارد. در واقع این مواجهه با فشار مالی است که سبب می‌شود فرد نتواند با تمرکز بر شرایط موجود، تصمیمات درستی اتخاذ کند. همین امر سبب فقیرتر شدن او می‌شود.