دنیل لرنر

دنیل لرنر (Dan Lerner) نویسنده، مشاور و سخنران شناخته شده‌ای است که قصد دارد مسیری را که ما برای دستیابی به موفقیت، چه در زندگی شخصی و چه در مسیر شغلی، انتخاب می‌کنیم دگرگون کند.

او طی بیش از دو دهه گذشته، به دنبال یافتن بهترین جواب برای این پرسش بوده است: شادی چه نقشی در تحقق اهداف ما دارد؟ وی به مدت ده سال به‌عنوان مسئول استخدام و جذب استعداد در بزرگترین شرکت‌های دنیا کار کرد و نقش به‌سزایی در شکل‌گیری مسیر شغلی چند تن از برترین متخصصان دنیا داشت.

طی این دوران، توانست اطلاعات ارزشمندی از زندگی و تجارب این دسته از متخصصان موفق به دست آورد. وی عادت‌های نهفته‌ای را تشخیص داد که باعث تمایز آن‌ها از سایر افراد (کسانی که در زمینه شغلی مشابه به موفقیت نرسیدند) می‌شود.

پدر و مادر دنیل نوازندگانی مشهور بودند و او در محیطی سرشار از شور و اشتیاق برای پیشرفت بزرگ شد. او پس از فارغ‌التحصیلی از کالج Kenyon، چند سال در محافل و موسسات هنری نیویورک مشغول به کار شد. تخصص او، کمک به هنرمندان جوان برای پیشرفت کاری و توسعه مهارت‌ها و ارتباطشان بود.

پس از آن، به همراه چند متخصص دیگر، گروه رسانه‌ای ۲۱C را تأسیس کرد. این نوع فعالیت، سبب علاقه عمیق او به علم مثبت‌اندیشی و روانشناسی عملکرد شد. وی توانست مدرک ارشد خود را در رشته روانشناسی مثبت از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کند. استاد راهنمای او، مارتین سلیگمن بود.

دنیل در دانشگاه به تحقیق در مورد فعالیت‌هایی پرداخت که به ما کمک می‌کنند از تمام پتانسیل و توانایی‌های خود استفاده کنیم. از مهم‌ترین زمینه‌های پژوهش او باید به روانشناسی مثبت، مدیریت اضطراب و حفظ سلامت روان اشاره کرد.

در حال حاضر، لرنر در مقام مشاور و سخنران، مخاطبان خود را با استراتژی‌های کاربردی در این زمینه آشنا می‌کند. از کمپانی‌های فهرست Fortune ۵۰۰ تا استارت‌آپ‌ها، از متخصصان و هنرمندان تا ورزشکاران حرفه‌ای از ایده‌های او بهره می‌برند.

او استاد دانشگاه نیویورک نیز هست و در دوره آموزشی «علم شادی» او، سالانه بیش از ۱۰۰۰ دانشجو شرکت می‌کنند. او این دوره را، که محبوب‌ترین کلاس اختیاری در دانشگاه نیویورک است، با همراهی آلن اشلکتر تدریس می‌کند. وی تدریس دانشجویان تحصیلات تکمیلی در دوره روانشناسی مثبت کاربردی دانشگاه پنسیلوانیا را نیز برعهده دارد. 

دن لرنر در رویدادهای مختلفی به سخنرانی پرداخته است که از آن میان می‌توان به اجلاس مربیان ورزشی NCAA و کنفرانس‌هایی در دانشگاه‌های پنسیلوانیا، آیووا، دانشکده استاینهارت NYU و دانشگاه کارنگی ملون اشاره کرد.